Biografie

17 juni 2014

Op een zonnige zondagmorgen in juli 1955 ben ik geboren in Assen. Als het eerste kind in het gezin Van Dijk. Zes jaar later werd het door mij zo vurig gewenste jongere broertje geboren. Mijn vader, zelf opgegroeid in een kruideniersgezin in Dedemsvaart was werkzaam bij een levensmiddelengroothandel. Mijn moeder, dochter van een textielarbeider in Enschede, werkte in een kledingzaak. Spaarzaamheid, noeste ijver en weloverwogen je stappen zetten zijn de deugden die met de paplepel zijn ingegoten. Maar óók, gevoed door de vele gezinswandelingen, de liefde voor de natuur. En een grote interesse voor sport.

Het Assen van die jaren was een rustige plaats. Als provincie hoofdstad en met de Johan Willem Frisokazerne binnen de grenzen wordt het straatbeeld vooral bevolkt door ambtenaren en militairen. Éénmaal per jaar gaat de stad ‘uit zijn dak’ wanneer traditioneel op de laatste zaterdag van juni de TT wordt gehouden, een evenement dat drommen motorsportliefhebbers naar de Drentse heide trekt.

De kinderjaren zijn vooral gevuld met buitenspelen in de kinderrijke straat of in het nabijgelegen uitgestrekte stadsbos. Buiten zijn, actief bezig zijn in de natuur is daarom nog steeds een belangrijke levensbehoefte voor mij. In zon of regen, weer en wind. Ik ben een man van alle seizoenen. Van jongsaf is er ook de betrokkenheid bij anderen, de drang om samen met anderen iets te doen of aan te pakken. Dat begint al op de lagere school met een door mij opgerichte fiets- en knutselclub, zet zich door op de middelbare school met de schaak-en damclub en ook later in de studietijd in talrijke clubs en formele gremia waarin ik bestuurlijke functies heb vervuld.

Vanaf de pubertijd raakt die betrokkenheid gaandeweg verweven met maatschappelijke en politieke keuzes. Het zijn de jaren van de Koude Oorlog, de acties tegen de opslag van kernwapens. En vlakbij huis de moeizame integratie van een grote groep Zuid-Molukkers in de Asser samenleving en de treinkapingen van Wijster en De Punt als tragische uiting van de frustraties daarvan.

Opgegroeid in een katholiek middenstandsmilieu, na een korte vrijage met het sociaal-liberalisme van de JOVD werd ik uiteindelijk in mijn eerste studiejaar lid van de Groningse afdeling van de Partij van de Arbeid. De tijd waarin het linkse stadsbestuur met onder meer Jacques Wallage en Max van de Berg er in slaagde zichtbaar te maken dat politieke keuzes en krachtig bestuur daadwerkelijk zaken kunnen verbeteren in de leefwereld van alledag.

Na het afronden van de Gymnasiumopleiding, in 1973, heb ik gekozen voor een studie Geneeskunde aan de Rijksuniversiteit Groningen. De studie sloot prima aan bij mijn brede belangstelling. Van exacte vakken tot de menswetenschappen. En niet alleen wat betreft het vergaren van kennis maar ook om er iets mee te kunnen doen, om er andere mensen mee te kunnen helpen. Het waren, na ‘Parijs 1968’ en de Maagdenhuisbezetting echter ook de jaren van de hervormingen in het universitaire bestuur. Met ook voor studenten vele mogelijkheden om daaraan deel te nemen. Mijn studietijd werd al met al enkele jaren verlengd door een combinatie van het studeren met functies in de Universiteitsraad en het College van Bestuur.

Op het Sportcentrum van de Universiteit – hoe kan het ook anders? – ontmoette ik in 1982 mijn geliefde Marjan. Sindsdien zijn we samen  en trotse ouders van drie kinderen. Marjan werkt sinds 1984 op de Open Universiteit in Heerlen. Het verkrijgen van die baan was reden voor ‘de grote oversteek’ van het dierbare Noorden naar Zuid-Limburg. Van het begin af voelde het verblijf in Heerlen aan als een warm bad. De rijke cultuur, de Vastelaovend, het nabije buitenland met boeiende steden en prachtige natuur. En nog vaak dringt zich een vakantiegevoel op tijdens sportieve of sociale activiteiten in de regio, de eigen ‘achtertuin’.

Vanuit de basisopleiding heb ik gekozen voor de huisartsgeneeskunde als mijn specialisme van voorkeur. Medisch gezien in de breedte, sociaal en menselijk in de diepte. Een vak middenin de samenleving, dagelijks tussen de mensen, temidden van hun lief en leed. In het midden van de jaren tachtig had de ‘varkenscyclus’ echter gezorgd voor een teveel aan basisartsen waardoor er een wachttijd bestond van drie jaar voor de vervolgopleiding. Bij aankomst in Limburg ben ik toen in 1985 als beleidsmedewerker in dienst getreden bij Maastrichtse Annadal-ziekenhuis. Dat stond op het punt om in naam en later ook met een nieuw gebouw op Randwijck te worden omgevormd tot academisch ziekenhuis. Na acht boeiende jaren in een functie waarin de medische en de bestuurlijke achtergrond goed gebruikt kon worden trok toch de roeping van het eerste uur. Van 1994 tot 1996 heb ik dan de  huisartsopleiding gevolgd in Maastricht. En in 1997 vestigde ik me als huisarts in Hoensbroek. De praktijk werd in 2003 verplaatst naar de overkant van de straat, in Brunssum, op het oude mijnterrein en omgedoopt tot Huisartsenpraktijk ‘Emma’. Met twee collega’s oefen ik daar nu mijn beroep uit.

Ik zie mezelf als een man van tradities, van vaste dingen in het leven. Die krijgen vorm in regelmatige, vaak jaarlijks terugkerende activiteiten met vrienden. Op sportief of cultureel gebied. Samen met vrienden wandelen, fietsen, van het leven genieten. Van Limburgs Mooiste tot de Heëlesje Vastelaovend. Van de jaarlijkse herfstvakantie op Schiermonnikoog tot de vaste zondagmiddagwandeling in het Limburgse Heuvelland.

Maar daarnaast heb ik ook geleerd wat nieuwe wegen en uitdagingen me kunnen brengen. Nieuwe contacten, ervaringen. Andere werelden ontdekken. De verhuizing naar Limburg was zo’n moment. Evenals de keuze voor het huisartsenvak vlak vóór het veertigste levensjaar. En ‘last but not least’ de keuze in 2003 om me beschikbaar te stellen voor de lijst van de Partij van de Arbeid voor Provinciale Staten. Na jaren voorzitter te zijn geweest van de plaatselijke afdeling wilde ik zelf ook wel eens mijn kwaliteiten en mijn ideeën als Statenlid inbrengen in de provinciale politiek. Een ideale combinatie met m’n vak als huisarts. Die inhoud kwam goed tot zijn recht in de portefeuilles jeugdzorg, zorg en sport die ik na de verkiezingen van 2003 in de fractie kreeg toebedeeld. In 2005 werd ik gekozen tot fractievoorzitter. De intensiteit van de politieke nevenactiviteit nam toe maar bood ook weer nieuwe ervaringen in het hart van het politieke bedrijf, in de samenwerking met de leden van het College van GS, binnen de coalitie. In 2007 ben ik, met een ruime hoeveelheid voorkeursstemmen, herkozen en daarna heb ik verder vorm gegeven aan die boeiende combinatie van maatschappelijke functies.

Sinds 29 juni 2012 (na de val van de coalitie PVV, CDA, VVD) ben ik Gedeputeerde voor de Provincie Limburg namens de Partij van de Arbeid. Mijn portefeuille behelst Jeugdzorg, Zorg en Welzijn, Maatschappelijke Organisaties, Vergunningen en Media. Daarnaast ben ik nog een dag in de week werkzaam als huisarts in Brunssum. Verder ben ik sinds januari 2012 lid van het landelijke bestuur van de Partij van de Arbeid.

Peter van Dijk

Peter van Dijk

Voor mij zijn ‘anderen helpen’ en ‘samen doen’ heel belangrijk in het leven. Dat probeer ik te doen vanuit een open houding, zonder vooroordelen. Zo werk ik dagelijks als huisarts, zo werk ik in de politiek. De Partij van de Arbeid staat voor een samenleving waarin deze waarden centraal staan. Waar we eerlijk delen. Waar voldoende kansen zijn voor iedereen die wil en er hulp is voor degene die (even) niet kan.

Lees meer over Peter
Missie en kernboodschap

@phvandijk op twitter:

PvdA Limburg PvdA Limburg
vDM